Aandacht is het nieuwe goud. Niet omdat het zo waardevol is – dat was het altijd al – maar omdat er plotseling veel minder van in omloop is. En ja, je raadt het al: AI heeft daar flink de hand in.
Voor de komst van ChatGPT, Claude en vele andere AI-tools had je als bedrijf met beperkte middelen toch nog redelijk wat kans op aandacht van je doelgroep. Je schreef één, twee blogs per maand, plaatste een paar LinkedIn posts en vatte de boel samen in je nieuwsbrief. Niet spectaculair, geen viraal content, maar je bereikte een redelijk deel van je doelgroep. Je kreeg wat likes en reactie, het algoritme hielp je daarna met een beetje extra bereik buiten je trouwe volgers. Je stond niet in de schijnwerpers, maar je was zichtbaar. Dat was 2025.
Aandachtsversplintering
Sinds AI massaal het content-spel is binnengedrongen, zijn twee dingen gebeurd. Allereerst is het aanbod verdubbeld, verdriedubbeld, misschien zelfs wel verzesvoudigd. Inmiddels genereert iedereen een shitload aan content. Je concurrent, die vorig jaar nog geen blog kon schrijven, heeft nu iedere dag een LinkedIn post. De kleine ondernemer die je vorige week ontmoette? Die heeft een nieuwsbrief en een YouTube kanaal en al drie podcast afleveringen. AI maakt het laagdrempelig. Dus iedereen doet het.
Daarnaast, en dat is misschien wel het vervelendste gedeelte, is de beschikbare aandacht van het publiek is natuurlijk niet mee verdubbeld. Er zit nog steeds dezelfde 24 uur in dag. De opslagcapaciteit van onze hersenen is niet veranderd. We hebben nog steeds dezelfde beschikbare scroll-tijd in de lunchpauze, op de bank of tijdens de wandeling met de hond.
Dat bereik was voorheen nog redelijk acceptabel. En nu? Weg. Opgeslokt. Overshadowed.
Middenmoot verdwijnt
Die bedrijven met hun drie LinkedIn posts per maand? Die ene blog per maand? Dat bereik was voorheen nog redelijk acceptabel. En nu? Weg. Opgeslokt. Overshadowed.
Niet kwaad bedoeld, maar je bent effectief onzichtbaar gemaakt. En dat heeft niks te maken met de kwaliteit. Jouw energie, je eigen verhaal, je oprechte verbazing, mening of visie is, denk ik, van veel betere kwaliteit, zelfs met alle onvolkomenheden in spelling en beeld. Je inspanningen worden stomweg ondergesneeuwd in de storm van content op alle platformen.
En dan kun je zeggen: “Dan produceer ik meer!” Meer posts, meer blogs, meer opinies, meer video’s. Dumpen we gewoon meer aan content op de markt. Dan word ik toch gezien? Wellicht, maar je maakt het jezelf alleen maar moeilijker. Want met het toenemen van het volume zie je de kwaliteit met hetzelfde tempo afnemen.
Focus op de extremen
Wat zie je dan gebeuren? Precies wat je verwacht. De echte aandacht concentreert zich op de extremen. Niet in het midden.
Aan de ene kant de extremen van extreem goede kwaliteit. Jij kent het wel: content waarbij je stopt met scrollen, omdat het direct je aandacht vasthoudt. Content die echt goed gemaakt, bedacht en geresearcht is. Daar gaat jouw aandacht heen. Je leest/ kijkt/ luistert het helemaal, je deelt het, je komt er later nog eens op terug.
Aan de andere kant de extremen van extreme meningen of extreme herkenbaarheid. De man of vrouw die zegt wat niemand durft zeggen. Die het systeem aankaart. Of die zó ontzettend herkenbaar zijn, dat je jezelf in hun verhaal ziet.
Wat zit daar tussenin? Precies: niks. Of in ieder geval: niks wat aandacht trekt.
Keuzes
Dit brengt je uiteindelijk bij twee keuzes, en allebei zijn ze niet makkelijk.
Optie 1: De volumestrategie. Je gaat voor meer, meer posts, meer herhaling, meer content – maar niet persé beter. Je probeert pure volume in te zetten om toch wat bereik te pakken. Hetzelfde bereik van vorig jaar, maar nu met drie keer zoveel output. Wat dat met je aandacht en je merk doet? Dat is een ander verhaal. Spoiler alert: het is niet altijd even goed. Middelmatige content helpt niet om een sterk merk te bouwen.
Optie 2: De kwaliteitsstrategie. Je accepteert dat je minder vaak zichtbaar bent, je bereik wat afneemt en richt je op echt uitzonderingen. Misschien niet eens twee maar slechts één blog per maand. Maar die is wel zo goed is dat mensen stoppen met scrollen. Opinies met lef, die de kern van een probleem raken. Herkenbaarheid die écht voelbaar is. Je accepteert dat je minder “in the feed” bent, maar dat als je er bent, het er ook echt toe doet.
Die tweede optie voelt oncomfortabel. Want constante aanwezigheid voelt toch een beetje als controle. Minder posts voelt als risico; “raak ik niet in de vergetelheid?”
Wat doe jij?
Dus ondernemer, directeur, manager, communicatieprofessional: Wat doe jij? Gaat meer jou helpen? Ga je volgende maand voor 10 posts op LinkedIn? En de maanden erna steeds meer? Want “meer” lijkt de makkelijke weg. Maar die makkelijke weg wordt ook steeds voller en voller.
Of ga je voor kwaliteit? Zet je AI in voor gedegen research. Besteed je veel tijd een aandacht aan de vorm, kijk je goed naar je distributie mogelijkheden en de echte behoeften van je doelgroep? Heb je de moed en de focus voor de moeilijke weg?
De vraag is; welk spel ga jij spelen?